Dagboek: Bedankt!

In Amerika vierde men afgelopen donderdag Thanksgiving. Hoewel deze dag tegenwoordig symbool staat voor heerlijke gebraden kalkoen en gezellig samenzijn met familie, was het oorspronkelijk een feest om God te danken voor de goede oogst. Thanksgiving, oftewel dankzeggingsdag in het Nederlands, is een dag waarop je de mensen rondom je bedankt. Tijd om deze traditie ook hier in België wat in te burgeren. In dit blogbericht bedank ik enkele mensen die een belangrijke rol in mijn leven spelen of hebben gespeeld.

Als er twee mensen zijn die echt een grote en oprechte bedanking verdienen, dan zijn het wel mijn grootouders. Zij zijn niet alleen de belangrijkste personen in mijn leven, maar ook de liefste mensen die ik op deze aardbol al heb weten rondlopen. Al van toen ik nog een baby was, stonden ze letterlijk dag en nacht voor me klaar. Mijn mooiste jeugdherinneringen heb ik hun knusse omgeving beleefd. Als ik bij oma en opa ben, dan kom ik niets tekort. Eens je er binnenkomt, ga je niet meer buiten zonder dat je eerst twee kilo bent aangekomen door al hun lekkernijen. Voor al wie al ooit verbazing heeft uitgedrukt over die magere jongen die meer eet dan een afgetraind racepaard, dat heb ik daar geleerd. Mijn grootouders hebben mij veel geleerd: van levenswijsheden tot met de fiets leren rijden. Veel van mijn kunnen, heb ik aan hen te danken. Ik ben ze dankbaarder dan ze zelf ooit zullen beseffen en dat probeer ik hen nog elke week duidelijk te maken.

Ook in de Verenigde Staten van Amerika heb ik een gezellige plek waar ik altijd terechtkan. Mijn gastgezin heeft mij enkele maanden geleden drie weken lang met open armen ontvangen. Vier wildvreemde mensen werden in een mum van tijd mijn allerbeste maatjes. Ik kan haast niet wachten om terug te keren naar het land waar de zon mij door m’n kleren heen verschroeide. Ik ben dan ook gigantisch dankbaar voor het bestaan van het internet en allerhande communicatiemiddelen die sneller reizen dan de post. Stel je voor dat ik telkens een week zou moeten wachten op een berichtje van mijn Amerikaanse familie.

Waar ik ook dankbaar voor ben, is het leren van dingen. Hoewel ik een grote afkeer heb van examens en onnuttige info (zoals bijvoorbeeld de zoveelste les wiskunde in het middelbaar onderwijs), ben ik een groot voorstander van levenslang leren. Iets nuttig bijleren doe je nog het vaakst in het dagelijkse leven. School is vanzelfsprekend ook erg goed om veel bij te leren, maar er wordt vaak te veel gehamerd op punten en te weinig op het leren an sich. Graag bedank ik iemand die mij belangrijkere zaken heeft bijgeleerd dan louter hetgeen in het handboek stond. Mijn wiskundelerares uit het vijfde middelbaar deed altijd haar best om mij positief te motiveren voor haar vak. Ze begreep (in tegenstelling tot alle andere wiskundeleerkrachten die ik ooit heb gehad) dat niet iedereen een wiskundeknobbel heeft. Ze ging niet verder met de les tot iedereen het begreep, gaf tips om de dingen beter te onthouden en zorgde ervoor dat we zeker genoeg in de les konden oefenen. Hoewel ik nooit een sikkepit van wiskunde heb gesnapt, heeft ze mij nooit dom laten voelen. Het was het enige jaar in mijn middelbare schoolcarrière dat ik niet met tegenzin naar de wiskundeles ging.

Natuurlijk zijn er ook leerkrachten die je dingen bijleren buiten de vier muren van het klaslokaal. Er bestaan bijscholingen over van alles en nog wat. Wie wil kan leren zingen, dansen, acteren, paardrijden, autorijden en ga zo maar door. Graag bedank ik mijn eerste dictielerares die helaas enkele jaren geleden haar strijd tegen kanker heeft verloren. Hoewel ik als kleine jongen met grote tegenzin naar de allereerste dictieles ging (nieuwe mensen leren kennen, lag toen buiten mijn comfortzone), ben ik vanaf les twee altijd met een brede glimlach naar de les gegaan. Veel van die lessen herinner ik mij niet meer, maar ik ben ervan overtuigd dat ik dankzij haar voor het eerst echt met volle teugen van een podium heb genoten.

Een ander voorbeeld van zo’n prachtlerares is mijn huidige zangdocente. Een parel van een vrouw met een perfect gevoel voor humor en het hart op de juiste plaats. Zij heeft mij weer plezier doen beleven aan zingen. Dankzij haar durf ik zingen buiten de comfortabele omgeving van mijn kamer. Ik leer telkens ik haar zie weer iets bij. Niet alleen zangtips, maar ook levenswijsheden komen aan bod wanneer je een conversatie met haar aangaat. Ik durf oprecht zeggen dat mijn zelfvertrouwen met pakken gestegen is sinds ik haar ken. Het is een goede zaak dat ik geen ijs lust, want wat een crème van een vrouw.

Om te eindigen wil ik graag iedereen bedanken: mijn vrienden, familie, bloglezers, inspiratiebronnen, willekeurige voorbijgangers op straat, huisdieren en ja, zelfs pestkoppen. Bedankt aan iedereen die op welke manier dan ook een deel van mijn leven is geweest of nog zal zijn. Iedereen die ooit in je leven komt, leert je een wijze les. Iedereen die je ooit ontmoet, bepaalt (onbewust) mee de vorm van jouw persoonlijkheid. Omarm iedereen die je ziet, want ze maken jou tot wie jij bent.

3 comments

  1. Wildcard · november 30, 2015

    Héél mooi blogje 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s